Bir insan kalbi yalnız bir ormanda dolaşıyor, çevresi tarafından unutulmuş. Sessizliğin bu kolları onu sararken, her kalp vuruşu bir acının müjdecisi gibi gelir. İzolasyon kalpteki sesi duymamızı gerektiriyor. Gizlediğimiz yerlerde, kendini buluruz. Kalp atışları zamanla ağırlaşır, tıpkı izole olmuş bir yıldızın ışı�